اینم یه ردی اگه تو بیایی و ببینی

اگه اومدی یه ردی از خودت بذار

دوستدارت

فصلها می گذرند

اَبرها گاه به گاه رنگ به رنگ اَند

فصلها هر کدام به یک رنگند

***

من تو را می بینم

که از زیر اَبرهای باران زا

با چتری از گلها

می گیری از چهره آفتاب را

گام می نهی بر برفها

رخت پوشت همه از برگها

برگهایی به رنگ پائیز به رنگ اَقاقیا

***

کائنات چشم دوخته به تو

که می آیی از کهن اَعصار

تویی که معنایی برای همه زیبایی ها

***

من اما می بینم تو را

که می آیی از نشیب ها از فرازها

از فصلها از اَبرها

از کوه ها

 دریاها از رودها

***

اما تو فقط خودت هستی

نه به رنگ اَبرها یا فصلها

کوه ها، دریاها یا رودها

تو فقط یک رنگی

به رنگ خوب دم مسیحایی ای که

رنگ می بخشد به هر کجا

جان می بخشد به همه جا

                                                                             به بهانه ی تولد بهترین پدر دنیا

                                                                                                                  سیاوش صمدی

که فراموش کنم قولی را که آنروز به هم دادیم

تو قول دادی که بمانی ...

و من قول دادم که بمانم دوستدارت

                         ***

ولی اکنون

من هنوز و تا همیشه رد نفسهایت را پی می گیرم و حس می کنم

تا بدانم آن نَفَسِ خانمان بر اَندازت از کجا بر آمد

                         ***

اما به این فکر کن

که تو زیر قولت زدی و نماندی

و من به قولم وفا کردم و مانده اَم دوستدارت !!!

به سراغ تو می آیم

تا باز مجذوبم کنی

ودستم را بگیری

و کمکم کنی...

تا شادابی اَم را باز یابم

در حالی که می دانم که هیچگاه از اندیشه اَت دور نبوده اَم

خوب من

یگانه؛

امشب هم، به رسم همیشه مرا پذیرا باش...

تو هم این روزا به دل سر نزده بودی...

اینو از تارای عنکبوت تنیده شده ی خونه ی دل، ساده می شد فهمید...

بوم نقاشیم دیگه قناری نداره

اگه سبزینه ی برگای باغم پریده و

باغ دلم دیگه سبزه نداره

اگه شمعدونی هام تو باغ پژمردن و

شمعدونی هام شمع ندارن

***

باغچه ی من گل نداره

ماهی تو حوض جون نداره

مینای من حوصله ی حرف نداره

خورشید دیگه نور نداره

ماه دیگه مهتاب نداره

سینه ی من قلب نداره

قلب من عشقی نداره

شادی و نشاط رو کم داره

***

منتظر تو می مونم

***

تا قناری بیاد رو بومم بشینه،

دوباره برگا رنگ سبزی بگیره،

تا غنچه ی شمعدونی بشکفه و

شمع شمعدونی روشنایی بگیره

***

باغچه وگل، ماهی وحوض، مینای من

خورشید و ماه، سینه وقلب وعشق من

دوباره رنگ شادی بگیره ...

برای به تسخیر در آوردن قلبی ،

 که مرا به تمسخر گرفته ،

سخت بی تابم!!!

قصه ی شیرینی ست

قصه ی از هیچ به همه رسیدن است

***

تمام توشه ام هیچ چیز بود

که برداشتم

همسفرم... "هیچ کس" بود

همسفر خوبی بود

_اگر چه هیچ نگفت_

مسیر نا آشنا بود

از آن عبور نکرده بودم

"هیچ کس" اما مرا با خود می برد

ساعت ها از پس هم می رفتیم

تا...

تا "هیچ آباد"

آری؛خاطرم می آید

نام آن آبادی

نام آن آبادی که در آن هیچ، آباد نبود!!!

***

"هیچ کس" اطراق کرد

من ماندم

ودیگر هیچ

_قصه عجب شیرین است_

***

او اما مرا راهی کرد

به کجا؟!؟

"هیچ کس" اگر چه هیچ نبود

اما او نشانی "همه کس" را خوب می دانست

او مرا راهی کرد

به جوار "دوست"

به کنار "همه کس"

***

راه طولانی بود

توبره ام را باز کردم

به به...

_قصه بس شیرین است_

در آن توبره هیچ نبود!!!

***

عاقبت دیدم من "همه" را

و این منم؛ اکنون

در "همه آباد"

فارغ از "هیچ چیز" و "هیچ کس" و...

ودیگر هیچ اما چه جای غم.!؟

***

من چون "همه" ای را یافتم

که او همه آبادی ؛

همه چیز

و همه کس بود...

از بابت رفتن تو

تنها می شه قلبای ما

به خاطر رفتن تو

قاب عکس تو خونه

یادآور خنده ی تو

کدوم رو باور بکنم؟؟؟

بودنت یا جای خالیتو...

دونه به دونه می شمرم

عهدا و خاطراتتو

تموم نمی شن که اونا

آقاجون

کاشکی می شد بودی پیشم

تا هستم...

به جان خانم جون

از شمردن یادگاری هات خسته نمی شدم من ...

اما این رو بدون آقا جون؛

هنوز تو خونه ی شما

نفسای گرم تو،

عطر خوبی های تو،

گلای یاس باغچه ی تو ؛

موندنی اَند.

اونا مایه ی دلگرمی خانم جون ما،

خانم خونه ی تو اَند.

بوی نم ِ شبنم شبهای شور انگیز عید

سفره ی سبزه وسنبل،

                     سمنو و سنجد،

                                سرکه و سیر

اما اون که نبود و بود جاش خالی

توی سفره ی تحویل!

چه بود؟

شاید اون بود سیب!

اما اگر سیب در این سفره نبود؛

پس عطر چه بود

که چنان کرده مرا بی خود شده از احوال خویش...